Tijdens elke vakantie – zelfs een
absolute-rust-vakantie, zoals deze zou worden – moet er minstens één
Avontuurlijk Moment ingelast worden. Een dag waarop de Zoons en de Echtgenoot,
en in mindere mate ook de Dochter, zich helemaal kunnen laten gaan, om de
stress van het nietsdoen van zich af te schudden. Ikzelf probeer mij meestal
verre van dat soort leukigheden te houden. Ik heb er geen aanleg voor, vind het
te lastig en te gevaarlijk en bovendien is er meestal geen enkele manier om dat
soort activiteiten met enige elegantie te doorstaan.

Het lijkt trouwens een
ongeschreven wet dat er geen fysieke beperkingen bestaan voor vakantiegangers
die zich enigszins avontuurlijk willen uitleven. Integendeel. Structureel
overgewicht en een totaal gebrek aan behendigheid lijken op het terrein veeleer
een voorwaarde dan een belemmering om de meest gewaagde ondernemingen aan te
vangen.

De Verzamelde Kinders kozen vandaag
voor een hoogteparcours, waarbij je verondersteld wordt met behulp van touwen,
haken en katrollen van de ene gigantische boom naar de andere te zwieren en je
daar bovendien ook nog goed bij te voelen. Van op de begane grond ziet het er
bij tijden behoorlijk grotesk uit. Figuren die in het dagelijkse leven
overduidelijk een zittend bestaan leiden, hijsen zich voor de gelegenheid in
een soort harnas en onderwerpen zich vervolgens geheel vrijwillig aan allerlei
fysieke folteringen. Overgewicht blijkt daarbij niet bevorderlijk voor het
vinden van je persoonlijke zwaartepunt en het behouden van je evenwicht op een
wankel koord meters boven de grond. Maar laat iemand zich daardoor tegenhouden?
Ik dacht het niet.

Opvallend is dat vrouwen hier
doorgaans minder last van hebben. Zij blijven vaker met hun twee voeten op de
grond en beperken zich tot de (broodnodige) aanmoedigingen en troost achteraf.
Bovendien, en dit is uiteindelijk de clou van het hele verhaal, staan zij in
voor de fotografie die het geheel een air van sérieux moet verlenen. Wanneer de
deelnemers uiteindelijk weer op de begane grond komen, hijgend en met trillende
ledematen, is dat het eerste wat gecontroleerd wordt: zijn de foto’s
overtuigend genoeg? Indien niet, dan moet het hele parcours weer van voren af
aan worden hernomen.

Gelukkig blijkt het meestal wel
mee te vallen. De plaatjes zijn voldoende heldhaftig, en van de doorstane
doodsangsten is weinig tot niets te merken.

Het wordt weer fijn opscheppen
bij de collega’s op kantoor straks.