Blog Image

Tine Mortier - Zoeper!

Die truc met de ruitenwissers en het stukje touw

Radio Tahuantinsuyo Posted on Sat, September 01, 2012 19:49:54

Enkele weken geleden schreef ik hier over de luxe om met een
eigen wagen in Zuid-Amerika rond te reizen, zelfs al gaat het om een oud wrak
(28 jaar om precies te zijn, ik heb het nog even gecheckt!). Wel,
DAT WAS DUS OM TE LACHEN! Die zogenaamde luxe duurt namelijk maar zolang
er zich geen tropische wolkbreuk voordoet. En laat tropische wolkbreuken nu net
de klimatologische specialiteit van Ecuador zijn.

We hadden al vier dagen aan een stuk schitterend weer gehad – en dat in het
regenwoud. Ook onze laatste dag in de provincie Santiago-Morona leek er eentje
van brandende zon en absolute droogte te worden, dus reden we welgezind de baan
op naar het Nationaal Park Podocarpus. Tot zich opeens een typisch Ecuadoraanse
wegtoestand voordeed:

We besloten dan maar eerst te
lunchen.

Even later bevonden we ons met
een volle maag op een uurtje te voet van de parkingang, vanwaar we ongetwijfeld
een wandeling van nog een paar uren zouden ondernemen. Nu ben ik geen sportief
mens, en dat is zacht uitgedrukt. Dus eerlijk: ik was stiekem ontzettend blij
toen het opeens hard begon te regenen. Zo van: de regenjassen zitten helemaal
onderin de bagage en we hebben geen paraplu bij en eigenlijk feitelijk is het
geen weer om er een hond door te jagen… Op reis zijn alle uitvluchten
goed om niet te moeten toegeven dat je een luie donder bent.

Enfin.
Het regende dat het goot. En we reden rond in een wrak van 28 jaar oud, waar al
af en toe iets aan hapert. En we hadden geen reservestukken bij, anders zou het
geen avontuur meer zijn, nietwaar? Toen gingen de ruitenwissers stuk. En het gevolg was dit:

Manlief schoot een regencape aan,
trotseerde de elementen om de schade op te nemen en deed vervolgens iets raars
met stukjes touw en ruitenwissers. Ondertussen waren Dochter en ik bezig met de
logistieke ondersteuning, Zoon 1 was in de weer met een rol tape om de grootste
lekken aan het achterportier/koffer te dichten, en Zoon 2 deed zijn best om
niet op iedereens zenuwen te werken.

En het werkte wonderwel! Enige
minuten later waren we weer onderweg. Manlief en ikzelf trokken gecoördineerd
aan onze respectievelijke touwtjes zodat we weer iets zagen door de voorruit,
Zoon 1 bleef lekken dichten, Zoon 2 bleef pogingen doen tot algehele kalmte en
Dochter bleef zingen.

Een kwartier later schoten de
touwtjes helaas stuk, waardoor Manlief weer de regen in moest. Hij besloot om
het euvel dan toch maar mechanisch aan te pakken, dus moest hij het gereedschap
uit de koffer halen. Die uiteraard net door Zoon 1 eindelijk waterdicht
was gemaakt. Tevergeefs dus.

Zei ik al wat voor luxe het is om
met de wagen te reizen?



En allemaal vertonen ze lawaaierig pubergedrag

Radio Tahuantinsuyo Posted on Sun, August 19, 2012 05:24:41

Boys will be boys, altijd
en overal. Op een surfplank in tropische wateren, bij het groene meer
van de vulkaankrater, in een sneeuwvlaag op de gletsjerflank, en ook
– en vooral – in het regenwoud.

De verzamelde bende boys
vandaag zijn tussen de acht en de vijftig jaar oud, en allemaal
vertonen ze lawaaierig pubergedrag.

Terwijl de vrouwen,
meisjes en kleine kinderen zich aan de rand van de rivier onledig
houden met spelen en kletsen, zijn de mannen en jongens druk doende
in bloot bovenlijf en onder luid gejoel de kano het water in te
sleuren. Met het nodige duwen en trekken raken ze allemaal heelhuids
in het vaartuig en dan gaat het een stuk stroomafwaarts, naar de plek
waar naar verluidt de grootste vissen zitten. Ze hebben slechts één
duikbril, dus moeten ze om de beurt het water in om hun
visserskwaliteiten te bewijzen. Met blote handen.

Telkens wanneer iemand
proestend boven water komt, wordt er hardop gelachen, gebluft en
commentaar gegeven. De sfeer is warm en vriendschappelijk, maar ook
competitief. Elke puber wil immers dieper duiken dan de vorige.
Langer onder water blijven, de grootste buit naar boven halen en de
rest van de bende imponeren. Er worden grapjes gemaakt over snelheid,
kracht, durf en mannelijkheid. En stiekem kijken ze steeds weer naar
de oever. Want ze willen uiteraard niet alleen elkaar imponeren.

De vrouwen, meisjes en
kleine kinderen slaan het een tijdje gade. Knikken goedkeurend als er
een grote vis wordt gevangen. Lachen af en toe met de obligate
grapjes.

Dan glimlachen ze naar
elkaar. En denken er voorts het hunne van.



Zongebruind en gepekeld

Radio Tahuantinsuyo Posted on Wed, August 15, 2012 06:27:45

En dan voel je je plots
officieel oud.

Trots ook, natuurlijk.
Maar toch vooral oud.

Want terwijl jij onder
een niet-bestaande zon in het harde, koude zand van Montañita –
‘Daar moeten jullie echt een keer naartoe!’ – ligt te doen alsof
het lekker warm is, zitten je twee Zonen opeens met een surfplank in
de Stille Oceaan. Een echte surfplank. In een echte Oceaan, die helemaal niet zo stil is als zijn naam doet vermoeden. Samen met
een instructrice die nauwelijks ouder is dan hen, maar die wel zomaar
eventjes de Ecuadoraanse surfkampioene is.

Ze heeft een lijf om u
tegen te zeggen, zongebruind en gepekeld, en een stralende
tandpasta-glimlach. De Zonen smelten terwijl je erop staat te kijken
en doen zo mogelijk nóg harder hun best dan ze al van plan waren.
Vastberadener dan ooit zijn ze. Om die hoge, bulderende golven te
trotseren. Om elkaar de loef af te steken. Om indruk te maken op
zichzelf, op de strandgangers, en op de mooie instructrice. Op jou hoeven
ze geen indruk meer te maken. Het simpele feit dat ze in het
aanschijn van al dat zeegeweld niet bevend achteruit wijken, vind
je al meer dan heldhaftig.

En kijk: het wonder
geschiedt.

Bij de tweede poging
staat de ene Zoon recht. Zomaar, bovenop die lange, onstabiele plank
op de wilde golven. En enkele pogingen later doet de andere Zoon het
hem na. Terwijl jij nog steeds verkleumd de zonnebader uithangt,
glijden jouw twee oudste kinders over het water. Alsof dit het meest
logische is wat ze deze vakantie hadden kunnen doen. Alsof ze ervoor
geboren zijn.

Stiekem ben je
onvoorstelbaar trots. Je gloeit er zelfs een beetje van, ondanks de
lichte motregen en de kille wind. Je trekt je schouders recht en kijkt om je heen, met een blik die alle omstaanders duidelijk moet maken dat dit jouw kinderen zijn. Zelfs al lijken ze niet op jou, en zelfs al hebben ze hun sportieve aanleg duidelijk van een ander.

En dan voel je die koude zeewind weer. Dus je steekt nog 1 dikke duim op naar je Zonen en rolt je dan maar weer in een bolletje. Ach. Eigenlijk heb je vooral zin in een warm bad.

Je bent gewoon officieel
oud.



Per slot van rekening draait het om geloof

Radio Tahuantinsuyo Posted on Fri, August 10, 2012 06:23:39

Ik had de Schoonmoeder al
ontelbare keren over ‘La Virgen del Cisne’ of de Maagd van de Zwaan
horen vertellen. Hoe miraculeus ze was, hoe wonderschoon en hoe alom
aanbeden. En dat ik er maar beter ook een keer naartoe kon gaan, en
wijwater kopen en scapuliertjes en een paternoster, voegde ze er dan
meestal ondubbelzinnig aan toe. Ik had het altijd vermeden.

Maar nu waren we wel heel
dicht in de buurt, dus maakten we de kleine omrit. En eerlijk gezegd:
het loonde de moeite. Echt waar. De kerk waarin de Wonderlijke Maagd
wordt bewaard, ligt in een mooie vallei, in een soort kom tussen de
omringende bergen. In tegenstelling tot wat je zou vermoeden gezien
de bijna onbewoonde streek en de eenzaamheid van de weg ernaartoe,
was het bijzonder druk in El Cisne. De voorbereidingen voor het
jaarlijkse feest en de processie – waarbij het beeld van de Maagd
in een optocht te voet naar het 70 km verderop gelegen Loja wordt
gedragen – waren al volop aan de gang. En wie niet op tijd kwam,
was zijn plekje om te verkopen kwijt. Want verkocht wordt er volop in
El Cisne, ook buiten de feestperiode.

Standjes met
Mariabeelden, wijwater, scapulieren, kaarsen en dies meer omringen de
kerk. Maar dat is niet alles. Veruit het tweede belangrijkste
onderdeel van de commerce in de paar straten rond het heiligdom
bestaat uit snoepgoed en zoetigheid. Overal mag je proeven, en overal
word je even vriendelijk aangepord om te kopen. De handelaars zitten
er net niet tot in de tempel, maar het scheelt niet veel.

Enfin.

We kochten braaf wat we
verondersteld waren te kopen en brandden kaarsen aan de ingang van de
kerk. Na afloop hingen we zelfs een paternoster aan het stuur van
onze wagen – je weet maar nooit waar het goed voor is, en bovendien
zien we er op die manier nóg beter geïntegreerd uit – én ik
kocht een soort van schrijn met een rode lamp erin. Voor in mijn
schrijfkot. De twee bidons met wijwater voor de Schoonmoeder bleken
bij inspectie gebotteld te zijn, wat mij toch enigszins doet
vermoeden dat ze niet ter plekke aan de bron waren gevuld, zoals ons
werd verzekerd door de schattige verkopertjes van pakweg een jaar of
tien. Zij gaan dus ongetwijfeld recht naar Hel of Vagevuur wegens
liegen over Heilige Dinges.

Maar we waren al te ver
om terug te rijden en ons van het échte heilige spul te voorzien.
Dus heb ik gewoon snel even de schroef losgedraaid en dan weer
vastgedraaid. Want zeg: water is water. En per slot van rekening draait
het om geloof, nietwaar?



‘Warm’ is een woord dat wegsmelt in de jungle

Radio Tahuantinsuyo Posted on Mon, August 06, 2012 03:31:25

Mijn kinders en ik kunnen ons eindelijk een idee vormen bij de ‘groene hel’, zoals ze beschreven werd door de enkele Spanjaarden die een half millenium geleden de moordende tochten door de Amazonía hadden overleefd.
Uiteraard zijn beide beproevingen niet helemaal te vergelijken: wij waren niet maandenlang onderweg, maar amper 4u. Bovendien liepen wij op een min of meer gekapt pad, hadden we Deet (40%!), zonnecrème en drinkbaar water bij, én werd er niet met gifpijltjes op ons geschoten door een onzichtbare vijand. Anderzijds waren wij ook niet bepaald op oorlogspad met de bedoeling andermans goud te roven en/of zieltjes te bekeren. Neh.

Maar toch.
We hebben afgezien zoals zelden tevoren. We hadden het heet – warm is een woord dat wegsmelt in de jungle -, liepen te zweten als oer(woud)runderen zonder ons van enig kledingstuk te mogen ontdoen (remember de 50 muggenbeten!), leden honger en dorst en dreigden meermaals uit te glijden en in de afgrond te belanden. Bij wijze van spreken dan.
Het mag een wonder heten dat we het altegader overleefd hebben.
Tot overmaat van ramp leverde onze krachttoer ons niet eens spectaculaire verhalen op over ijzingwekkende confrontaties met een boa of een ontmoeting met pakweg een jaguar. Neen. Een pak kleurige kiekjes van orchideeën en exotisch fruit, dat wel.

Enfin.
De kinders vonden het heerlijk en willen morgen het liefst opnieuw. Ik vind dat absoluut geen probleem. Het hotel heeft een mooi terras met comfortabele hangmatten, colibri’s op fotografie-afstand, een mooi lijstje cocktails en zicht op de groene hel. En onderaan in de koffer ligt bovendien nog een dikke Irving op mij te wachten.
Geen paniek dus: ik overleef dit wel.



Vulcanizadora

Radio Tahuantinsuyo Posted on Fri, August 03, 2012 04:11:38

Het is een onvoorstelbare luxe om met
de wagen door het buitenland te kunnen reizen, zelfs als je alleen
over een 26 jaar oude rammelkar beschikt. Je hoeft niet aan te
schuiven voor een buskaartje aan het loket, je moet je zitje niet
delen met praatgrage vreemden en hun pluimvee, en je kunt naar
hartenlust stoppen om foto’s te maken op de meest idiote plekken.

Toch zijn er ook nadelen aan deze
manier van reizen.

In een land waar nagenoeg geen
verkeersborden of wegwijzers bestaan en waar bovendien nergens
wegenkaarten verkocht worden, kan de geografische kennis van een
buschauffeur al eens van pas komen. En wanneer je een platte band
hebt, kan je maar beter een sterke man bij de hand hebben. Of een
sterke vrouw, zo bleek. Want toen mijn eigenste sterke man onze
platte band vervangen had door het reservewiel, zochten we een
‘vulcanizadora’ op – een werkplek langs de baan, waar stoere venten
je banden in een mum van tijd herstellen. We werden er tot onze grote
verbazing geholpen door een jonge vrouw. Ze deed het (zware) werk
snel en efficiënt, bijgestaan door twee van haar zonen.

Zelf wilde ze liever niet op de foto,
maar haar piepjonge hulpteam gelukkig wel…



Are you experienced?

Radio Tahuantinsuyo Posted on Tue, July 31, 2012 05:25:52

We zijn ondertussen al meer dan een week onderweg, dus het werd hoog tijd voor de eerste echte ‘mercado experience’ van onze kinderen. Omdat wij niet van half werk houden, wilden we hen er meteen helemaal in onderdompelen.
Die geur van tropisch fruit!
Die stank van net niet ranzig vlees!
Dat schellen van de stemmen van de marktkramers!
Dat geduw van oververhitte lijven!
De kinders stonden te trappelen van ongeduld.

In een stemming van algehele euforie en overmoed trokken we naar de lokale markt van Puyo. Die is dusdanig lokaal, dat wij de allerenigste gringo’s ter plekke waren. Daar hadden man en kroost weinig last van: mits mijn kinders hun mond houden en zich voorts niet al te westers gedragen (denk: kreetjes van afschuw bij het aanschouwen van hangend varkensvlees, ondode vissen en dergelijke meer), kunnen ze hier min of meer voor autochtoon doorgaan. Dat lukt bij mij net iets minder goed.
Ik werd dan ook aangestaard door de helft van de marktende bevolking, terwijl de andere helft ostentatief deed alsof ze niets merkte. Een enkel kind van een jaar of drie begon zelfs spontaan te huilen. En ik had geeneens moeite gedaan.

Om het allemaal nog wat erger te halen, deed ik niet de minste inspanning om onopgemerkt voorbij te gaan, integendeel. Ik haalde de grootste camera boven en begon ongegeneerd foto’s te maken. Wanneer ik problemen vermoedde, deed ik alsof ik geen Spaans verstond en lachte onnozel. Wat iedereen blijkbaar heel aandoenlijk vond, dus ik mocht fotograferen zoveel ik wilde. Mijn kinders hadden zich ondertussen wijselijk van mij verwijderd en deden alsof ze met mij geen uitstaans hadden.
Enfin.

Het resultaat ziet u hierboven. Het oorverdovende lawaai en de bedwelmende mengeling van geuren zult u er zelf bij moeten verzinnen.
Ik kan u alvast vertellen dat de zeevruchten ontzettend vers waren. De meeste vissen spartelden nog een beetje, en ook de krabben durfden af en toe nog een poot te bewegen.
De geur werd er helaas niet minder om.



Panza al aire (oftewel: buik bloot!)

Radio Tahuantinsuyo Posted on Sun, July 29, 2012 14:39:44

Soms heeft een mens geluk bij ongeluk.
Gisteren had ons reisgezelschap autopech, waardoor we de namiddag
doorbrachten op de stoep naast de mecanicien. Het was er broeierig
warm en het stonk naar uitlaatgassen, zoals je kunt verwachten in een
druk provinciestadje aan de rand van het regenwoud. Maar de kinders
hielden elkaar onledig, er was ijs, en bovendien hebben we zomaar
even een nieuwe trend ontdekt. Op enkele uren tijd konden we vanop
onze eigenste stoep al een tiental gevallen spotten.

En het fijne is: ook voor u ligt dit
nieuwe modefenomeen binnen handbereik! Het enige wat u daarvoor moet
doen, is uw T-shirt oprollen tot ongeveer ter hoogte van de oksels,
en daarbij zoveel mogelijk blote buik laten zien. Want dat is de
bedoeling van ‘Panza al aire’: het luchten van het middenrif.

Het resultaat is helaas niet altijd
even appetijtelijk, zoals u op bovenstaande foto kunt zien. Maar
gelukkig lopen er ook mooiere exemplaren rond. Met kotjes en ferm
afgetekende onderbuikspieren en al. Ik had u graag laten meegenieten aan de
hand van een schone foto, maar heb ze niet durven fotograferen. Ze
waren namelijk op zijn zachtst gezegd behoorlijk gespierd en
bovendien zagen ze er lichtjes angstaanjagend uit, zoals in
ik-sla-op-uw-smoel-als-je-te-lang-naar-mij-kijkt. Bovenstaande foto
heb ik trouwens ook niet zelf gemaakt, dat heeft Zoon 1 voor mij
gedaan. Die is avontuurlijker dan zijn moeder. Maar ook voor hem
waren de gespierde exemplaren net iets te riskant.

En ondertussen hielden wij ons onledig
met ijsjes eten en uitlaatgassen snuiven.



Next »