Blog Image

Tine Mortier - Zoeper!

Ooievaar

Kinders Posted on Tue, July 30, 2013 09:40:08

Het kind rende onvermoeibaar over
het zanderige speelplein, als een konijn op Duracellbatterijen. De klimrekken konden
hem niet boeien, noch de loopbrug of de glijbaan of enig ander speeltuig. Het enige
wat hij wou was achter de eenden aan zitten. En de ooievaar. Ah ja, want die
liep daar ook wat aan te modderen.

Hij joeg de arme beesten genadeloos
op, stuurde ze gibberend voor zich uit over het plein, gooide er zand naar en
zelfs een occasionele steen.

Wij zaten er op een afstandje
naar te kijken. We vroegen ons luidop af of dat rotjoch geen vader of moeder
had die even hardhandig kon ingrijpen, en merkten toen dat er wel degelijk een
vader was, maar die lag op een bankje in de schaduw te slapen. Alsof er niets
anders te doen valt in Pairi Daiza.

Toen het kind in onze buurt
passeerde, riep ik ‘Non’. Luid genoeg blijkbaar, want hij keek om. Mijn gezelschap
– dat over een iets uitgebreidere vocabulaire beschikt – gaf het kind ook nog
een reprimande voor zijn dieronvriendelijke gedrag. Het hielp maar even. Zodra hij
zich veilig buiten onze roepafstand waande, ging hij weer over tot de orde van
de dag.

Wij hoopten vurig dat de
moegetergde ooievaar hem uiteindelijk in zijn kuiten zou pikken.



Terug

Kinders Posted on Sun, July 14, 2013 12:59:11

Ze is terug.

Met volgekrabbelde benen, gebruinde
armen en wangen en een hoofd vol glitters.

Het huis was stil de voorbije
week – enfin, dat is een relatief begrip hier ten huize Zoeper, maar in elk
geval stiller dan anders – en dat is nu definitief verleden tijd. In tegenstelling
tot de jongens vroeger heeft zij geen acclimatisatieperiode nodig, geen pauze
om te bekomen van het Chirogeweld. Ze is weer helemaal de oude. Ietwat
verwilderd, misschien. Een beetje brutaler misschien. Een stukje gegroeid
ongetwijfeld, en iets ouder geworden.

Maar ze is terug.

En ik?

Ik ben in tijden niet meer zo
blij geweest.



Vingerafdruk

Kinders Posted on Thu, April 11, 2013 19:07:38

Oasis.

U kent dat wel, die groene
blokjes mousse die door de juf in het lager zo zuinig verknipt en verdeeld
werden en waar we dan van alles in mochten steken om een kerststukje te maken. Of
een paasstukje of nog een ander stukje. Ik zou het niet meer weten.

De enige constante was dat die
stukjes nooit om aan te zien waren. Niet bij mij, maar ook niet bij de andere
kinderen. We konden het gewoon niet, we hadden slecht materiaal, we beschikten
niet over de nodige feeling of stijl. Maar vooral: we hadden het veel te druk
met prutsen met onze oasis. Ach ja. Want je kon daar gaten in drukken, en dus
bijgevolg dingen in schrijven of tekenen of desnoods iets mee boetseren. Tegen de
tijd dat we met de takjes en zo begonnen, was het zuinige stukje groen al
herleid tot een brokkelige puinhoop waar geen stukje meer op paste.

En kijk!

Ik was vandaag met de Zoon in een
winkel, waar ze onder andere oasis verkochten. Neen, geen tuincentrum, maar
gewoon zo’n soort supermarkt waar ze allerlei onnuttigs verkopen. Enfin. De
Zoon zag de oasis, zei ‘oh’ en deed een stap naar voren. En drukte toen zijn
vinger in het groene spul.

Ik ben snel naar de volgende
rayon gerend.

Niet omdat ik bang was dat er
iemand zou protesteren, daar hebben ze in dat soort winkel geen tijd voor. Maar
omdat ik vreesde dat ik de aanblik van de ongerepte blokken naast die van Zoon
niet zou kunnen weerstaan.

(en ja, sorry, het is een lelijke foto. Maar er zijn echtig waar niet veel schone foto’s te vinden van dit soort spul op het web.)