Blog Image

Tine Mortier - Zoeper!

Date

Andere dinges Posted on Sat, August 24, 2013 14:52:15

Ik deed gisteren van Boekendate.

Normaal gezien ben ik niet zo’n dating-mens: ik ga sowieso weinig uit, heb een vaste Echtgenoot en afspraakjes met (bijna) onbekende mensen vind ik ronduit eng. Ik kan het hele gedoe dan ook gelukkig zo veel mogelijk vermijden. Maar gisteren maakte ik graag een uitzondering op die regel.

De uitnodiging kwam van Leentje, een bijzonder fijne madam, aan wie ik ooit schrijfles mocht geven. Ze is zot van boeken, en heeft zich nu blijkbaar tot doel gesteld dat virus nog verder te verspreiden. Dus organiseert ze boekendates. Het opzet is even simpel als fantastisch: via de social media nodigt ze mensen uit in een fijn café, met de vraag hun favoriete boek mee te nemen om daarover te praten met andere liefhebbers. Volgens de Zoon was dit zo ongeveer het meest idiote idee dat hij ooit had gehoord, en zou het zonder twijfel de saaiste date ooit worden. En anders wel de meest nerdy. Want wie wil nu een hele avond over boeken praten. Duhuh!

Over het nerdgehalte van de avond maakte me niet veel zorgen – ik kan daarmee om, ik ben dat gewend, als het ware. Maar omdat ik het idee van al die wildvreemden toch nog een béétje eng vond (ik ben een schijtlijster, inderdaad. Er is een reden waarom ik lees en schrijf en niet pakweg op expeditie naar de Zuidpool vertrek!), zocht en vond ik een bereidwillige collega-leesfanaat die met me meeging. Er bleek een fijn groepje fijne mensen op ons te wachten op het terras van het fijne café. En toen mocht elk op beurt zijn of haar boek voorstellen.

Het was niet nerdy. Het was niet saai. Het was aangenaam, interessant en bij tijden ook gewoon heel plezant. Ik ontmoette interessante jonge mensen die van boeken houden en daar heel zinnige dingen over te zeggen hebben. Ik werd herinnerd aan boeken die ergens op een verre achterbank van mijn geheugen verstopt zaten en leerde nieuwe titels en auteurs kennen. Ik kocht ter plekke een boek en begon er deze morgen in te lezen.
En ik heb veel zin in een volgende Boekendate.

Als u er ook zin in zou hebben: ik kondig hem hier aan. Beloofd.



Impressies van onderaf

Andere dinges Posted on Sat, August 10, 2013 17:01:51

Tijdens elke vakantie – zelfs een
absolute-rust-vakantie, zoals deze zou worden – moet er minstens één
Avontuurlijk Moment ingelast worden. Een dag waarop de Zoons en de Echtgenoot,
en in mindere mate ook de Dochter, zich helemaal kunnen laten gaan, om de
stress van het nietsdoen van zich af te schudden. Ikzelf probeer mij meestal
verre van dat soort leukigheden te houden. Ik heb er geen aanleg voor, vind het
te lastig en te gevaarlijk en bovendien is er meestal geen enkele manier om dat
soort activiteiten met enige elegantie te doorstaan.

Het lijkt trouwens een
ongeschreven wet dat er geen fysieke beperkingen bestaan voor vakantiegangers
die zich enigszins avontuurlijk willen uitleven. Integendeel. Structureel
overgewicht en een totaal gebrek aan behendigheid lijken op het terrein veeleer
een voorwaarde dan een belemmering om de meest gewaagde ondernemingen aan te
vangen.

De Verzamelde Kinders kozen vandaag
voor een hoogteparcours, waarbij je verondersteld wordt met behulp van touwen,
haken en katrollen van de ene gigantische boom naar de andere te zwieren en je
daar bovendien ook nog goed bij te voelen. Van op de begane grond ziet het er
bij tijden behoorlijk grotesk uit. Figuren die in het dagelijkse leven
overduidelijk een zittend bestaan leiden, hijsen zich voor de gelegenheid in
een soort harnas en onderwerpen zich vervolgens geheel vrijwillig aan allerlei
fysieke folteringen. Overgewicht blijkt daarbij niet bevorderlijk voor het
vinden van je persoonlijke zwaartepunt en het behouden van je evenwicht op een
wankel koord meters boven de grond. Maar laat iemand zich daardoor tegenhouden?
Ik dacht het niet.

Opvallend is dat vrouwen hier
doorgaans minder last van hebben. Zij blijven vaker met hun twee voeten op de
grond en beperken zich tot de (broodnodige) aanmoedigingen en troost achteraf.
Bovendien, en dit is uiteindelijk de clou van het hele verhaal, staan zij in
voor de fotografie die het geheel een air van sérieux moet verlenen. Wanneer de
deelnemers uiteindelijk weer op de begane grond komen, hijgend en met trillende
ledematen, is dat het eerste wat gecontroleerd wordt: zijn de foto’s
overtuigend genoeg? Indien niet, dan moet het hele parcours weer van voren af
aan worden hernomen.

Gelukkig blijkt het meestal wel
mee te vallen. De plaatjes zijn voldoende heldhaftig, en van de doorstane
doodsangsten is weinig tot niets te merken.

Het wordt weer fijn opscheppen
bij de collega’s op kantoor straks.



Abri – poëzie

Andere dinges Posted on Fri, August 09, 2013 17:58:59

Het is hier al een paar dagen
iets minder mooi weer. Dat kan gebeuren wanneer je niet naar exotische streken
trekt. Maar ach. Het zwembad is er ook bij minder mooi weer, en er is een ‘abri’: een constructie van metaal en
plexi, die je desgewenst open en dicht kunt schuiven, afhankelijk van de
weersomstandigheden.
Dat klinkt bijzonder onpoëtisch, maar het heeft ook zijn
mooie kanten. Want wanneer het water lekker warm is en verdampt, krijg je dit
soort binnenzicht:

En dan hebt u er de schitterende zwemmerslijven van Zoon en Echtgenoot nog niet bij gezien.
Zei ik al dat ik overweeg om hier te blijven?



Out of office

Andere dinges Posted on Thu, August 08, 2013 18:11:16

Vakantie is:

in de schuur van het vakantieverblijf gaan zitten, omdat je
daar gratis op het internet van de buren kunt surfen. En daar absoluut geen
schuldgevoel bij hebben. Vooral niet omdat die buren enkele dagen eerder op nogal
arrogante toon kwamen vragen of het zingen wat stiller mocht, want het was al 21u30
(!) en ze wilden graag gaan eten on the porch. En dat the kid wel pretty good
zong, maar kom. (Terwijl iedereen natuurlijk gewoon wéét dat mijn kinders ronduit fantastisch zingen!) Er kwam nog net geen paternalistisch vingertje bij kijken, al kreeg
ik er wel een wrang smaakje van in de mond en vonden zelfs de kinderen dat Britannia
ergens anders mocht gaan rulen. Uit pure baldadigheid checken ze sedertdien niet alleen hun FB, maar kijken ze ook filmpjes op YouTube. Nèh.

Vakantie is ook:

in diezelfde schuur van het vakantieverblijf af en toe
doodstil blijven zitten, omdat de veldmuis weer op bezoek komt. En elke dag is
ze iets minder schichtig en blijft ze net wat langer rond trippelen.



Geluk

Andere dinges Posted on Mon, June 17, 2013 12:40:17

Soms springt het geluk je onverhoeds in de nek. Wanneer je de brievenbus openmaakt, bijvoorbeeld. Dan blijkt daar zomaar opeens een kadootje in te zitten.
Uit Nederland.
Van I.
Nu ken ik best wel wat I’s, waaronder een paar uit Nederland. Maar deze I. vermeldde geen achternaam noch adres. Ze deed me alleen veel groeten en een pracht van een schrijfboek kadoo. En daarmee een groot gevoel van geluk.
Waarvoor ontzettend bedankt, I.



Opruimdag!

Andere dinges Posted on Thu, June 13, 2013 09:39:58

Het einde van het schooljaar nadert. In het Deeltijds
Kunstonderwijs zijn de meeste examens al achter de rug en aangezien die in het dagonderwijs
net begonnen zijn, geven veel leerlingen voor enkele weken forfait.

Het is dus
rustig in deze periode. Als in: tijd om een en ander op te kuisen.

Mijn bureau,
bijvoorbeeld.

Ik zou daar ongetwijfeld een heleboel mensen gelukkig mee
maken, mezelf incluis. Maar het is zo’n gedoe, zo’n onoverkomelijk Sisyfus-ding,
dus stel ik het nog even uit.

Om mijn tijd toch enigszins goed te besteden en mezelf wijs
te maken niet geheel nutteloos bezig te zijn, heb ik besloten vandaag mijn
maandenlang onbeantwoorde mails op te kuisen. Het zijn er enkele honderden. Voor
wie erop zat te wachten: er is hoop. Indien uw mail niet té schaamtelijk
lang is blijven liggen mag u eerstdaags een antwoord ontvangen. (In het andere geval durf ik vast niet meer te
antwoorden en heb hem dan maar gewoon gedeletet. Sorry!)



Schrijfkot

Andere dinges Posted on Fri, March 29, 2013 14:19:48

Wauw.

Ik zit voor het eerst in maanden
weer in mijn schrijfkot. Echt, voor het eerst in MAANDEN. De vorige keer was vermoed
ik tijdens de Kerstvakantie. Sedertdien was er geen tijd. Elke minuut van de dag
was gevuld met lessen geven en voorbereiden, lezingen en workshops, redactie of
recensie van andermans teksten, huishoudelijke bezigheden en een (heel) occasioneel
vrij moment dat meteen gretig door de kinders werd ingepalmd. En gelijk hadden ze.

Maar nu is het zover.

Toegegeven, de eerste uren heb ik
gespendeerd aan opruimen. Deels omdat Zoon 1 en zijn vrienden hier de nacht-na-de-examens
hebben doorgebracht en het kot weliswaar geveegd en gedweild achterlieten, maar
er toch nog een en ander afgewerkt moest worden. (Er zwierven nog kroonkurken
door de keuken en de geur van verschaald bier was nog niet volledig verdwenen. Maar ach. Ze hadden het fijn, en ze hebben de rest van de drank voor mij achtergelaten. Misschien moet ik ook maar eens een feestje geven.)
Maar deels ook – misschien zelfs vooral – omdat ik mijn eigenste plek weer
gewoon wilde worden. De kachel lekker warm opstoken, een paar stoelen
verschuiven en een boek verleggen. De theepot klaarzetten, een kader recht
hangen en de planten redden van dood door uitdroging. Kleine dingen, die ervoor
zorgen dat ik me weer thuis voel.

En dat lukt zo wonderwel. Mijn vingers
vliegen voor het eerst in tijden zorgeloos over het klavier.

Dit is geen werk, dit is puur
genieten.

Morgenmiddag om 12u30 start de
vakantie. Dan stuur ik de laatste van mijn lieve dictiekindertjes naar huis en zal
ik hier uren doorbrengen. Al dan niet in het gezelschap van een van mijn eigen
kinders. Al dan niet met bezoek voor een kop thee. Al dan niet schrijvend, al
dan niet lezend.

Want niets moet.

Dat is mijn enige plan voor deze
vakantie.

En daar ben ik behoorlijk trots
op.

(nu nog volhouden)



Epiek

Andere dinges Posted on Tue, March 12, 2013 15:07:14

Ik had u een heroïsch verhaal beloofd over mijn wedervaren
tijdens de Jeugdboekenweek. Daarvoor had ik al mijn hoop gesteld op deze
laatste winterprik. Ik hoopte en bad dat de ongezien optimistische voorspellingen
van 10 cm (en meer!) voor een keertje waar zouden blijken.

En zie.

Mijn gebeden werden verhoord. Er viel ruim 10 cm, die hier en daar nog een handje geholpen
werden door de wind.

Ik stond deze morgen dan ook klaar om met ware
doodsverachting mijn tocht naar de lezingen aan te vatten. Edoch. Amper twee
minuten voor mijn vertrek belde de bibliothecaresse. Of ik erdoor zou raken? Want
zij namelijk niet. Ze moest een bergje over en daar bleek een vrachtwagen de
boel te blokkeren. De lezingen dus werden naar een later tijdstip verschoven.

Bijna zag ik mijn hoop op heldendaden teniet gedaan. Maar zie.

Ik moest de kinders ook nog naar school voeren. En terug
halen. Er dook dus een nieuwe kans op. Die eindigde in een soortement van
slippartij, waarbij ik uiteindelijk gered moest worden door de allerliefste
boer van Avelgem. Ik zou er ook nog bij kunnen verzinnen dat de reddingsploeg
mij met sneeuwhonden (Woody!) moest komen ontzetten, maar schrijvers liegen
nooit, nietwaar.

En dankzij een waterzonnetje leverde het ook nog een paar
best mooie plaatjes op.



Next »